NIEUWSBRIEF
Duiven juni 2016
 
Afmelden
|
Ga naar de webshop
|
|

In dit nummer:

 

Mededelingen:

Nieuwsbrief ''duiven''
Hebt u familie, vrienden of kennissen waarvan u weet dat ook zij wel interesse zouden hebben in de nieuwsbrief "Duiven", dan kunt u hem of haar heel eenvoudig aanmelden door hier even te klikken. U dient alleen maar een naam en een e-mailadres op te geven en de keuze van de nieuwsbrief aan te vinken.

Nieuwsbrief "Winkelnieuwtjes"
Deze nieuwsbrief betreft ons overige gamma en zal vooral bestaan uit informatie m.b.t. op nieuwe producten en aanbiedingen of om een bestaand artikel eens extra onder de aandacht te brengen. Dus als u in de toekomst op de hoogte wilt blijven van onze nieuwe producten, aanbiedingen en extra informatie, meldt u zich dan nu aan en ontvang de nieuwsbrief "Winkelnieuwtjes" op uw computer.

Wij wensen u veel leesplezier met de nieuwsbrief "Duiven"!

Enten, vaccineren en spuiten voor ziekten:

Verleden week was ik op locatie duiven aan het onderzoeken bij een vereniging. Een van de leden vertelde me dat hij de duiven had laten onderzoeken bij een duivenarts. Deze had hem verteld dat zijn duiven last hadden van het Herpesvirus en had daarom zijn duiven ‘geënt’. Nu staat deze arts bekend om zijn afkeer tegen de mogelijkheid dat Herpes een rol zou kunnen spelen bij de postduiven, dus verbaasde het me niet alleen dat deze ziekte vastgesteld was geworden, maar nog meer dat er besloten was tegen de ziekten te enten. Wetende dat deze collega niet in enten tegen het Herpesvirus geloofd werd me duidelijk dat een injectie met een antibioticum aangeduid werd als het ‘enten’ van de duiven. Hoe krijg je in de duivensport spraakverwarring. Welnu op deze manier. Als dierenartsen het inspuiten van antibiotica gaan lopen aanduiden als enten dan raken op termijn zelfs goedwillende liefhebbers het spoor bijster. Maar niet alleen dat. Het ‘enten’ met antibiotica bij virusziekten heeft weinig tot geen nut. Het resultaat is dan ook dat de liefhebbers nagenoeg geen resultaat zien van de ‘entingen’ en dan inderdaad het gevoel krijgen dat enten geen zin heeft.
We moeten met zijn allen niet proberen de mensen het bos in te sturen. Het is voor veel mensen al lastig genoeg in de duivensport. Zodra men dan ook nog mee gaat doen om spraakverwarring te bevorderen is het einde zoek.

Vaccineren en enten
Deze termen zijn voorbehouden aan het preventief inenten van gezonde dieren ter voorkoming van ziekten. Zo is de verplichte jaarlijkse enting tegen Paramyxovirose een vaccinatie. Er zijn ook andere ziekten waar we tegen kunnen vaccineren. Dat geldt onder andere voor de pokken, paratyfus, Adenovirus, Herpesvirus om er enkele te noemen. Bij deze vaccinaties wordt een verzwakte verwekker van de ziekten ingespoten bij gezonde dieren om zo het immuunsysteem van de duiven te stimuleren. Er zullen dan antistoffen worden aangemaakt tegen de ziekten waartegen gevaccineerd wordt, zodat er zodra er contact is met de echte ziekte verwekker geen of minder kans is op het ontstaan van ziekteverschijnselen. Ik schrijf hier dat er bij vaccinaties verzwakte verwekkers worden ingespoten. Dat is niet altijd waar. Er bestaan namelijk vaccins waarbij de verzwakte ziekteverwekkers gevriesdroogd worden. Hierbij krijgt men bij het vaccin dan een soort pil geleverd in een flesje die men met het bijgeleverde water dient op te lossen. Deze vaccins zijn slechts zeer korte tijd houdbaar na oplossing van de pil met het water. Deze vaccins enkele dagen na oplossing van de pil nog willen gebruiken heeft dan ook weinig tot geen waarde. Levende vaccins bevatten dus verzwakte levende varianten van de ziekteverwekker waar men tegen wil vaccineren. De sterkte van deze vaccins dient steeds weer opnieuw vastgesteld te worden om te voorkomen dat de dieren ziek worden door de vaccinatie. Zo is bekend dat er pokkenentstof op de markt is (geweest) die een dermate sterk entvirus bevatte dat de duiven entpokken kregen na toepassing van het vaccin. De entstof zelf was daardoor verantwoordelijk voor het ontstaan van pokken. Het tegenovergestelde kwam ook voor. Namelijk dat het entvirus te zwak was om een degelijke reactie van het afweerorgaan van de duiven op te wekken waardoor contact met het pokken virus alsnog tot het ontstaan van pokken aanleiding kon geven. Dit fenomeen kan ook optreden als men de opgeloste entstof te lang open heeft staan bij te hoge temperatuur. De werkzaamheid van e entstof gaat dan ook snel achteruit met als gevolg dat er dan later in het seizoen alsnog pokken kunnen optreden bij gevaccineerde duiven. Het moge dus duidelijk zijn dat men de vaccinatie secuur moet uitvoeren om voldoende effect te kunnen verkrijgen.

Er bestaan niet alleen levende vaccins maar ook dode vaccins. Dat zijn vaak vaccins van ziekten die een te groot risico vormen. Er blijft bij levende vaccins immers altijd nog de mogelijkheid bestaan dat de levende, verzwakte, virussen en bacteriën weer sterker worden en zo voor problemen kunnen gaan zorgen.
Hierdoor kunnen de dieren alsnog ziek worden en kan het virus zich gaan verspreiden waardoor de ziekte juist veroorzaakt wordt. Om dit te voorkomen worden sommige ziekteverwekkers liever gebruikt in de dode vaccins. Dit is onder andere het geval bij de vaccins tegen paramyxo. Nagenoeg alle vaccins tegen  paramyxovirus betreffen dode vaccins. In de beginjaren van de uitbraken van het paramyxovirus werd ook gebruikt gemaakt van een verzwakte levende variant van het NCD virus voor kippen. Dit vaccin moest gedruppeld, gesprayd of via het drinkwater toegepast worden destijds. De bescherming was slechts enkele maanden. Praktisch leverde dit onvoldoende bescherming op doordat de liefhebbers niet iedere drie maanden de duiven vaccineerden.
De dode vaccins geven heden ten dagen over het algemeen een goede bescherming, uitzonderingen daargelaten.

Bescherming en bescherming.
We dienen onderscheid te maken tussen de bescherming door een vaccinvirus waardoor geen klinische verschijnselen ontstaan en de optimale bescherming die men kan bereiken middels een goed vaccinatieschema. De meeste vaccins die op de markt zijn geven een dusdanige bescherming dat op het oog geen verschijnselen meer zullen optreden van de ziekte waar men tegen vaccineert. Echter dat geeft geen garantie dat er geen ‘gezonde dragers’ kunnen zitten tussen de gevaccineerde dieren. Juist dit fenomeen zorgt er voor dat de overheden in Europa voor een groot aantal ziekten waar men tegen kan vaccineren verbiedt om te enten. Treedt zo’n ziekte op dan worden alle dieren (preventief) geruimd. Het vogelgriepvirus is hiervan een voorbeeld, De overheden willen niet dat er ‘gezonde dragers’ (die dus toch besmet zijn met dit griepvirus) kunnen zitten in een groep gevaccineerde dieren. Een van de redenen hiervoor is dat deze virussen ook voor mensen gevaarlijk zouden kunnen worden. Het risico hierop wil men dus zo klein mogelijk maken.
Indien een dier ten tijde van een enting niet gezond is, dan kan het gebeuren dat de reactie van het afweersysteem op de vaccinatie onder de maat blijft. Hierdoor kunnen dan te weinig antistoffen worden gevormd om bij een aanval van de echte ziekteverwekker (bij virussen ook wel veldvirus genoemd) deze ziekteverwekker voldoende te kunnen neutraliseren. Zo kan het gebeuren dat  een echte ziekteverwekker zich kan blijven handhaven in de gastheer zonder dat deze echt ziek wordt. Men kan zich echter voorstellen dat in de periode dat deze verwekker in de gastheer zit, de duif zich niet top voelen kan. De duif zal ook geen topvorm kunnen bereiken.
Onderzoek met behulp van paramyxo-sneltesten toont aan dat er ook (oudere) duiven zijn die, ook al werden ze gevaccineerd het virus bij zich dragen. De producenten van vaccins adviseren dan ook om het eerste jaar de duiven minimaal twee maal te vaccineren om zo een zo hoog mogelijk spiegel met antistoffen te bereiken waardoor de kans op het ontstaan van dragers sterk wordt teruggedrongen. De entingen met de combinatie van het paramyxo-herpes virus leren in de praktijk dat een eenmalige enting onvoldoende effect heeft tegen dit virus. Men dient een eerste enting tegen dit virus na 3-5 weken dan ook te herhalen. Doordat het een combinatie-enting met paramyxovirus betreft vaccineert men hierdoor automatisch ook een tweede keer tegen dit virus. De praktijk leert dat de problemen van de jongen hierdoor sterk afnemen ook met betrekking tot de luchtwegproblematiek. Het zou zo maar eens kunnen dat die tweede paramyxovaccinatie hier mede debet aan is. We zien immers nogal eens wat jaarlingen waarbij we het paramyxovirus kunnen aantonen ook al zijn ze gevaccineerd. Praktijkproeven met dubbele enting tegen paramyxovirus zouden mogelijk wel eens kunnen gaan uitwijzen dat er minder jaarlingen verloren gaan.
Zo lang er liefhebbers blijven die al deze entingen onzin vinden en het louter en alleen doen om het entbewijs te krijgen, zullen de problemen met het paramyxovirus wel blijven bestaan.
Mijn stelregel is dat men, bij duiven, het beste kan vaccineren tegen alle ziekten waar men tegen kan vaccineren om zo het risico op sub-optimale vorm of gebrekkige vorm voor te blijven tijdens het seizoen.

Een volstrekt ander fenomeen doet zich voor aan de kant van de liefhebbers die wel geloven in de effecten van de vaccinaties. Daar zien we een tendens ontstaan om de duiven enkele weken voor het speelseizoen een extra vaccinatie te geven met bijvoorbeeld het paratyfus vaccine om zo het afweerorgaan van de duiven een schop onder de kont te geven om zo een maximale bescherming voor de duiven, ook tegen andere ziekten, te bewerkstelligen. Men is hier in het algemeen zeer stellig over met betrekking tot de effectiviteit. Een wetenschappelijk basis voor dit handelen is er echter nog niet. De (in)effectiviteit is derhalve nog niet wetenschappelijk bewezen.

Tot slot wil ik nog even terugkomen op de inspuitingen tegen ornithose en Herpes zoals die door sommige dierenartsen worden ‘verkocht’ als entingen.
Laat U vooral niets wijsmaken. Vraag uw dierenarts om de naam van het ‘vaccin’ waarmee hij tegen Ornithose ‘in-ent’. Ga er maar van uit dat er slechts met een antibioticum gespoten wordt indien deze naam niet vrijgegeven wordt. De werkzaamheid van één enkele injectie met antibiotica tegen een infectie, zoals de aandoening  Ornithose  of  een herpesbesmetting is op zijn zachtst gezegd hoogste twijfelachtig. Om daartegen effectief te zijn is wel wat meer nodig dan een enkele injectie. Deze injectie dan ook nog een enting noemen is al helemaal uit den boze.

Het boek "Duiven gezond houden" geeft verdere achtergrond informatie over vaccins en virusziekten.

Succes, Dierenarts Peter Boskamp.
De Groene Luifel
Oude Kerkstraat 12
4524 CV Sluis
Tel: +31(0)117-461731
Fax: +31(0)117-461404
www.degroeneluifel.nl
info@degroeneluifel.nl

 Volg ons via Twitter
 Like ons op Facebook
Overige informatie
Klik hier voor een vergrote versie van deze nieuwsbrief
Klik hier voor een printvriendelijke versie van deze nieuwsbrief
Wilt u ook de nieuwsbrief "Winkelnieuwtjes" ontvangen? U kunt hier klikken om u aan te melden!

Voor het online aankopen van duivensport producten, dient u hier even te klikken!

U kunt in de webwinkel betalen d.m.v. Vooruitbetaling of m.b.v. iDeal of  PayPal!
Interact Network 2013